Andromeda

Çocuk yapmayı, aile kurmayı hiçbir zaman özel olarak planlamamıştım. Aslına bakılırsa hiçbir şeyi planlamamıştım. Belki de bunun nedeni, miras aldığım, hayattan çok şey beklemeye cesaret edememe yetersizliğiydi. Hayal kurmak başka, ki bunu hep yapmıştım, gerçekten hayatın belli bir biçimde gelişmesini beklemek başka bir şeydi. Belki de doğam böyleydi. Kendimden uzak şeyler hakkında kuvvetli fikirlerim vardı, ama hayatın geri kalanına karşı kırılgandım. 

Aile meselesinin bir şekilde kendiliğinden çözüleceğini, er ya da geç bir ailem olacağını düşünmüştüm. Belki de bu, benim için o kadar da önemli değildi. Hiçbir zaman çocuk delisi olmadım, o özlemle yanıp tutuşan ya da içinden gelen biyolojik dürtüyle çoğalmak isteyen insanlardan biri değildim. Hayata olan açlığım öncelikle kendimle ilgiliydi. Belki de bu durum, daha en baştan, ya da en azından daha erken bir yaşta "tam" bir insan olamamakla ilgiliydi. Hem dünyayı hem de kendimi tanımak, araştırmak, hatta belli ölçüde inşa etmek zorunda olan biriydim ben. Kim olduğumu, nereden geldiğimi ve nereye gittiğimi baştan bilseydim belki farklı olurdu. Ya da hiçbir yere gitmiyor olmanın, durduğun yerde kalmanın da yeterli olduğunu düşünen biri olsaydım.

Kendime ait bir ailem olamayacağını fark etmek büyük ya da dramatik bir yas sebebi değildi ama beni etkilemedi de diyemem. İçimde düşük frekanslı bir hayal kırıklığına dönüştü, yeni bir dip oluştu. Çocuklara özel bir ilgim olmasa da, hayatın bana kapalı kalacak bir yönü olduğunu, önemli bir deneyimin bana hiç nasip olmayacağını düşünmek acı veriyordu. Bazen bir çocuğun bana iyi geleceğini, daha az düşünüp daha çok yaşayacağımı hayal ederdim. Bazen de birine balık tutmayı öğretmekten hoşlanacağımı düşünürdüm. 

Therese Bohman, Andromeda